Bir Vitrinde Kalan Çocukluk
Manifestom Çocukluğumdan kalan tek miras bu: Kimseye yük olmamak.Erken öğrendim susmayı, idare etmeyi, soranlara “iyiyim” demeyi. O kelimeyi o kadar çok tekrarladım ki, bir süre sonra içimdeki boşluğun üzerini örtmeye yetti. Gülüyorum, ayaktayım, hayatın içindeyim gibi… ama kendi içimde kendimi kaybettiğimi en iyi ben biliyorum. Toparlanamıyorum. Düzelemiyorum. Yine de kimse fark etmesin diye iyiymiş gibi … Continue reading



